وزارت اطلاعات دهها رسانه، "انسانرسانه" و صدها صفحه مجازی را در فهرستی به قوه قضائیه اعلام و ارتباط با آنها آن را جرمانگاری کرده است. دو حقوقدان پیامدهای حقوقی و حقوق بشری این بخشنامه را بررسی کردهاند.
در حالی که ایران شبانهروز زیر آتش جنگ میسوزد و شهروندان همزمان با بمباران، ناامنی، بحران معیشت، قطعیهای مکرر آب و برق، موج بازداشتها و اعدامها دستوپنجه نرم میکنند، جمهوری اسلامی دامنه سرکوب را تا باریکترین مویرگهای ارتباطی شهروندان داخل و خارج از کشور گسترده است.
در بیش از سه دهه رهبری علی خامنهای، کنترل بدن زنان، تثبیت نابرابری حقوقی، محدودسازی استقلال اقتصادی و امنیتیسازی مطالبات برابریخواهانه، به بخشی از معماری دولت دینی بدل شد. در عین حال، رشد آموزش، آگاهی جنسیتی و حضور اجتماعی زنان، شکافی عمیق میان جامعه و ساختار حقوقی و ایدئولوژیک نظام ایجاد کرد. جنبش «زن، زندگی، آزادی» این شکاف را بهروشنی آشکار کرد و نشان داد که مسئله زنان امروز به یکی از کانونهای اصلی بحران مشروعیت سیاسی در ایران تبدیل شده است. میراث این دوره، در نهایت، هم تثبیت پدرسالاری بوده و هم شکلگیری نیرویی اجتماعی که آن را به چالش میکشد.
تحلیل جایگاه زنان در جمهوری اسلامی طی بیش از سه دهه رهبری علی خامنهای، بدون فهم «جنسیت» بهعنوان مقولهای سیاسی و ساختاری ممکن نیست. از منظر فمینیسم سیاسی، دولتها تنها توزیعکننده قدرت اقتصادی یا سرکوبگر سیاسی نیستند؛ آنها همزمان نظم جنسیتی تولید میکنند. در جمهوری اسلامی، این نظم نه محصول انحراف، بلکه بخشی آگاهانه از معماری قدرت بوده است. در این چارچوب، مسئله زنان نه موضوعی اجتماعیِ فرعی، بلکه یکی از میدانهای اصلی بازتولید مشروعیت، کنترل اجتماعی و مرزبندی ایدئولوژیک با جهان مدرن تعریف شده است. این متن نشان میدهد که چگونه در دوران خامنهای، جنسیت به ستون پنهان اما حیاتی دولت دینی بدل شد.
۲۰ ژوئن، روز جهانی حمایت از زندانیان سیاسی در ایران، تنها یک مناسبت نمادین برای یادآوری سرنوشت زندانیان سیاسی نیست. این روز در طول سالهای گذشته به بستری برای بازخوانی یکی از بنیادیترین شکافهای موجود در جامعه ایران تبدیل شده است؛ شکاف میان جامعهای که خواهان آزادی، عدالت و کرامت انسانی است و ساختار قدرتی که برای حفظ خود بیش از پیش به ابزارهای سرکوب، زندان، شکنجه و اعدام متکی شده است.
انتخاب ۲۰ ژوئن (۳۰ خرداد) به عنوان روز جهانی حمایت از زندانیان سیاسی در ایران، به دو رویداد مهم تاریخ معاصر ایران گره خورده است. نخست ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ که آغاز یکی از گستردهترین موجهای سرکوب سیاسی پس از انقلاب ۱۳۵۷ بود و دوم ۳۰ خرداد ۱۳۸۸ که سرکوب اعتراضات مردمی پس از انتخابات ریاست جمهوری، بار دیگر مسئله زندانیان سیاسی را به یکی از مهمترین مسائل جامعه ایران تبدیل کرد. اما ۲۰ ژوئن ۱۴۰۵ در شرایطی فرا میرسد که مسئله زندانیان سیاسی وارد مرحلهای تازه شده است. امروز زندان دیگر صرفاً محل نگهداری مخالفان سیاسی نیست، بلکه به یکی از مهمترین ابزارهای حکمرانی در حاکمیت جمهوری اسلامی تبدیل شده است. در چنین شرایطی دفاع از زندانیان سیاسی تنها دفاع از حقوق گروهی محدود نیست؛ بلکه دفاع از حق اعتراض، آزادی بیان، آزادی تشکل، حق دسترسی به اطلاعات، کرامت انسانی و امکان زیستن در جامعهای آزاد است.
فوریه ۲۰۲۶ با افزایش بی سابقه اعدام ها، سرکوب وحشیانه مخالفان و ادامه استفاده سیستماتیک رژیم روحانی از شکنجه و بازداشت های خودسرانه مشخص شده است. اتکای مداوم رژیم به مجازات اعدام به عنوان ابزاری برای سرکوب سیاسی و ترور به سطح نگران کننده ای رسیده است.
دستگاه اعدام رژیم ایران در ماه فبروری عملیات خود را تشدید کرد و دست کم ۳۰۷ نفر را در ۳۱ ولایت و ۶۵ شهر به کام مرگ کشاند. این رقم وحشتناک شامل اعدام پنج زنی است که به دار آویخته شدند. مقیاس اعدام ها در این دوره نسبت به سال های گذشته به طور قابل توجهی افزایش یافته و بیش از ۴ برابر تعداد کل اعدام های ثبت شده در فوریه ۲۰۲۵ (۷۶ اعدام)، ۸.۵ برابر فوریه ۲۰۲۴ (۳۶ اعدام) و حدود ۷ برابر بیشتر از فوریه ۲۰۲۳ (۴۴ اعدام) بوده است. این روند نگران کننده نشان دهنده تلاش ناامیدانه رژیم برای حفظ قدرت از طریق خشونت و ارعاب محض است.
مریم اکبری منفرد، زندانی سیاسی در زندان قرچک ورامین، امروز چهارشنبه ۱۹ فروردین ۱۴۰۵، سرانجام آزاد شد.
مریم اکبری منفرد، مادر سه دختر، پس از تحمل ۱۵ سال زندان در تبعید، در اول آبان ۱۴۰۳ از زندان سمنان به زندان قرچک منتقل شده بود تا حکم دو سال حبس تازهاش نیز به اجرا گذاشته شود. این پروندهی جدید با اتهامهای واهی "نشر اکاذیب" و "تبلیغ علیه نظام" تشکیل شده بود.
او نخستین بار در دیماه ۱۳۸۸، پس از رویدادهای ۸۸، بازداشت شد و در خرداد ۱۳۸۹ شعبهی ۱۵ دادگاه انقلاب تهران او را به ۱۵ سال زندان محکوم کرد. مریم اکبری منفرد در اسفند ۱۳۹۹ از زندان اوین به زندان سمنان تبعید شد و در تیرماه ۱۴۰۲ با دو پروندهی تازه در دادسرای اوین و سمنان مواجه شد؛ پروندههایی که در نهایت به صدور دو سال حبس دیگر برای او انجامید.
خانوادهی مریم اکبری منفرد نیز از قربانیان سرکوب دههی ۶۰ بودهاند. دو برادر او در سالهای ۱۳۶۰ و ۱۳۶۳ اعدام شدند و خواهر و برادر کوچکترش نیز در تابستان ۱۳۶۷ در کشتار دستهجمعی به دستور خمینی جلاد جان باختند.
نامه ای صمیمانه از سعید مصوری - ۲۱ می ۲۰۲۴
من مجسمه هایی شبیه مسیح را تصور می کنم که همه با صلیب های خود بر شانه هایشان از تپه «جلجتا» بالا می روند، کسانی که وزن صلیب را روی شانه هایشان احساس نمی کنند، و نه فرو رفتن سنگ ریزه ها، خارها و تیغ ها در پاهایشان.
خیلی وحشتناک است!
انگار صدای بریدگی نخاع در پشت خودم، خفگی او در تنگی نفس خودم، لرزش هایش روی طناب در سراسر بدن و روحم، و انبوه اضطراب، نگرانی و سوختن کبد عزیزانش در کبد خودم را می شنوم... احساس گرما و سوزش دارم!
چهارشنبه، ۱۶ می ۲۰۲۴
ساعت ۵ عصر است، فکر می کردم روز خوبی است و او زنده بود تا سپیده دم دیگر... وقتی خبر اعدام ها رسید... در نهایت، خسرو را نیز اعدام کردند... ای نفرین و لعنت بر آنان و همه آنچه می پرستند...!
هرچقدر هم که بخواهم احساساتم را به شکل کلمات مناسب و در چارچوب حقوق بشر و به اصطلاح حقوق بشر بیان کنم، نمی توانم و نمی دانم هیچ کلمه ای وجود دارد که در حوزه انسانی باشد و بتواند این همه جنایت و جنایات را توصیف کند. قبلاً زندان قزلحصار را «غزال دره» توصیف کرده ام، اما شاید بهتر باشد زندان ها را به مرداب هایی با تمساح های گرسنه و خون خوار تشبیه کنیم که همچنان به جوانان ما در خیابان ها حمله می کنند، بدن هایشان را در مرداب زندان تکه تکه می کنند و دندان های بی رحمانه شان را در قلب، مغز و چشم هایشان فرو می برند. آن ها خون خود را به عنوان نشانه پیروزی و اقتدار می لیسند تا همه ما و مردم مان را به آن باتلاق وحشت و جرم بیندازند... این «۱۴ روز» نه تنها بر گردن او گذاشته شد، بلکه ما (که در واحد دیگری از زندان غزل حصار هستیم) و همه عزیزانش در این ۱۴ روز از طناب دار آویزان بودیم! و آن ها نه تنها این کار را در اعدام خسرو انجام داده بودند، بلکه هر روز و به طور گسترده در اعدام های دیگر مانند اعدام فرهاد، ایوب، آسو، غبادلو، قاسم، انوار و غیره نیز حضور داشتند. آن ها این کار را کردند...! این ها داستان نیستند، کابوس هایی هستند که ما زندگی می کنیم... و این «تمساح های عمامه دار» برای همه مردم ایران آماده شده اند... به همین دلیل، آن ها این عزیزان را نه با هم و در یک روز، بلکه یکی یکی، با فاصله ای چند روزه و «۱۴ روز» با تیغ بر گلو و طنابی دور گردن نگه می دارند، تا تأثیر جرم شان بیشتر و بیشتر شود. !
کدام حیوان خون خوار و شکارچی چنین کاری با قربانی اش می کند؟ اگر هدف ترساندن و ترساندن همه نباشد؟!
قبل از انقلاب و در دهه ۱۹۸۰، شنیده بودیم که محکومان شکنجه می شدند و زندانیان دیگر را در دروازه اتاق شکنجه منتظر می گذاشتند تا ناله ها و فریادهای او را بشنوند، و در عین حال همه را شکنجه و تهدید می کردند. اما این جنایتکاران فراتر رفته اند، و نه فقط با زندانیان، بلکه با همه مردم، و طناب دار را دور گردن کل خانواده مجرم سیاسی و همه مردم نگه داشته اند! این تفاوت بین یک مجرم عادی و یک مجرم عادی است. . کسی که محکوم به مرگ و خانواده اش را به جایی می برد که از خدا مرگ سریع می خواهد. !
آن ها زشت اند و دل هایشان پر از غم است.
پريا مرنديز، شهروند بهايى ساكن تهران، توسط شعب ٢٧ دادكاه انقلاب اين شهر به سه سال حبس تعزيرى و مجازات تكميلى محكوم شد، بر اساس حكم صادره، وى به اتهام دافعاليت تبليغى عليه نظام جمهورى اسلامى ايران در طول دفاع مقدس ۲٢ روزه؟ به يك سال حبس و به اتهام دفعاليت تبليفى در راستاى تحكيم و تقويت رژبم صهيونبستى ه به دو سال حبس تعزيرى محكوم شده است افزون بر اين، خانم مرنديز به مدت دو سال از فعاليت در فضاى مجازى محروم شده است.
مطابق وأى دادكاه، اشد مجازات قابل اجرا خواهد بود، اما ماه از دوران حبس او به مدت ينج سال تعليق شده است. جلسه رسيدكى به اتهامات وى در تاريخ ا٣ شهريور اء١ا بركزار شد و إين حكم ظرف بيست روز قابل تجديدنظرخواهى است.
در حكومت مذهبى جمهورى اسلامى، شهروندان بهايى بهعنوان بزرگترين گروه اقليت مذهبى همواره با شديدترين فشارها و محدوديتها
مواجهاند. آنان از حق تحصيل در دانشگاهها محروم مىشوند، در عرصههاى شغلى با تبعيض و ممانعت روبهرو هستند و به دليل باورهاى دينى خود تحت بازداشت، محاكمه و محكوميت قرار مىگيرند. اين روند سيستماتيك ، نشان دهندة تبعيض نهادينهشده عليه بهايبان در ساختار حقوقى و اجرايى جمهورى اسلامى است. الازم بذكر است پساز جنگ rروزه ؐ تعدادى از شهروندان بهايى عليرغم ممنوعيـت فعاليت در مشاغل دولتى بدون هيج مستند و يا دسترسى به اطلاعات متهم و محكوم به جاسوسى شدهاند.
عهدنامهٔ ترکمانچای ، پیمانی است که در روز پنجشنبه، ۱ اسفند ۱۲۰۶ خورشیدی (۵ شعبان ۱۲۴۳ قمری) مطابق با ۲۱ فوریه ۱۸۲۸ میلادی در پی جنگهای ا...
