
خلاصه اجرایی
مقامهای قضایی جمهوری اسلامی ایران به طور مکرر از «زندانبانی اسلامی»، لزوم رعایت کرامت زندانیان، کاهش جمعیت کیفری و توجه به وضعیت زندانیان سخن میگویند. در مقابل، گزارشهای رسیده از زندانهای مختلف کشور از جمله زندان تهران بزرگ، زندان مرکزی کرج، زندان بیرجند و زندان مراغه تصویری متفاوت ارائه میدهند؛ تصویری که در آن تراکم جمعیت، کفخوابی، کمبود غذا، محرومیت از درمان، محدودیت شدید دسترسی به امکانات بهداشتی، نگهداری طولانیمدت در سلول انفرادی، ادعاهای شکنجه و رفتارهای تحقیرآمیز مشاهده میشود.
این گزارش استدلال میکند که میان روایت رسمی جمهوری اسلامی درباره زندان و واقعیت توصیفشده توسط زندانیان، خانوادهها و منابع مطلع شکافی عمیق وجود دارد. این شکاف نه تنها به حقوق بنیادین زندانیان آسیب وارد میکند، بلکه نگرانیهای جدی درباره پایبندی جمهوری اسلامی ایران به تعهدات خود ذیل حقوق بینالملل حقوق بشر، به ویژه در زمینه منع شکنجه، رفتار انسانی با افراد محروم از آزادی و حق دسترسی به درمان ایجاد میکند






