‏نمایش پست‌ها با برچسب #حبس. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب #حبس. نمایش همه پست‌ها

۱۴۰۵ مهر ۴, شنبه

ری شهری، معمار پشت پرده قتل‌عام زندانیان سیاسی در سال 67

 


🎧 شنیدن خلاصه خبر

محمد محمدی ری شهری ، وزیر وقت اطلاعات به همراه احمد خمینی، آمران اصلی قتل‌عام زندانیان سیاسی در سال ۱۳۶۷ بودند. آنها فتوای قتل‌عام زندانیان را از خمینی گرفته و بر روند آن نظارت داشتند

کانون حقوق بشر ایران، پنج‌شنبه ۹ مردادماه ۱۴۰۴ – محمد محمدی‌نیک، معروف به ری شهری، متولد شهر ری بود. پس از طی تحصیلات ابتدایی، وارد حوزه‌ی علمیه شهر ری شد و در سال ۱۳۴۰ به حوزه‌ی علمیه قم رفت. وی حدود ۱۸سال در حوزه‌ی علمیه ری، قم، نجف و مشهد مشغول تحصیل حوزوی بود. او بعد از انقلاب ۱۳۵۷ به همراه صادق خلخالی با گرفتن حکم قاضی تام‌الاختیار از جانب خمینی، برای سرکوب هموطنان ترکمن و کرد، به شهرهای گنبد و کردستان، اعزام شد و احکام اعدام بسیاری را صادر نمود. وی به دلیل آمار بالای صدور حکم اعدام به قاضی اعدام معروف بود. ری شهری در سال ۱۳۶۳، به عنوان اولین وزیر اطلاعات جمهوری اسلامی، منصوب شد. به گفته بسیاری از سران حکومت ایران، پس از نامه ری شهری به خمینی، قتل‌عام ۱۳۶۷، به اجرا درآمد که توسط هیئت مرگ این اعدام‌ها صورت گرفت.

۱۴۰۵ شهریور ۱۹, پنجشنبه

قصاص قانونی برای بی عدالتی…

 


بررسي يک پرونده: 

 فاطمه متولد 17 آبان 1370 در تاريخ 30 فرودين 1388 يعني زمانيکه هفت ماه مانده است تا به سن 18 سالگي وارد شود، متهم  به قتل عمدي همسر دومش مي شود. قبلا در اثر اجبار خانواده در 15 سالگي با مرد ديگري ازدواج مي کند وفقط 15 روز همسر او باقي مي ماند، در اين مدت چندين بار از او کتک مي خورد. تا اينکه با توافق ازهم جدا مي شوند. زمان زيادي از طلاق نمي گذارد که خانواده اش  براي جبران نا کامي ازدواج نخست او را تحت فشار دوباره قرارميدهند تا تن به ازدواج دوم بدهد. زيرا معتقداند، در محيط کوچک آنها يک دختر مطلقه شانس ازدواج مجدد مناسبي ندارد. با همين انديشه بالاخره يک نفررا در فاميل مادري او  که کارمند است، پيدا کرده وبار ديگر او را مجبور به  ازدواج ميکنند. گريه و زاري و مخالفت فاطمه اثري ندارد. کسي به اوتوجهاي نمي کند.

۱۴۰۵ تیر ۳۱, چهارشنبه

«درها را بگشایید»، روایت مهوش ثابت از سال‌های زندان

 


«درها را بگشایید»، روایت مهوش ثابت از سال‌های زندان

مریم فومنی

کتاب «درها را بگشایید»، خاطرات مهوش ثابت از زندان، با ماجرای پیکر مردی بهائی که تازه درگذشته، در اتاق قاضی‌ دادگاه انقلاب مشهد شروع می‌شود. مهوش ثابت، به نمایندگی از گروه «یاران ایران» که مدیریت امور جامعه‌ی بهائیان را برعهده دارند، به دادگاه انقلاب مشهد رفته بود تا درباره‌ی دفن مردی در گورستان بهائیان توضیح دهد. اما این مراجعه‌ی اداری ساده، به‌تدریج به بازجویی و حبس با چشم‌بند منجر شد. به قول خودش، جرمش این بود که «جنازه‌ای در قطعه‌ی اشتباهی از زمین دفن شده بود.» مردی از یک خانواده‌ی بهائی درگذشته بود و خانواده‌اش بنا به وصیت او، درخواست دفنش در گورستان بهائیان را داده بودند، اما قاضی پرونده می‌گفت که او دیگر بهائی نبوده و نباید در میان مرتدان دفن می‌شده. مهوش با طنز تلخی که در سراسر کتاب رد پایش دیده می‌شود، می‌نویسد: «راستش را بخواهید، من مرد درگذشته را نمی‌شناختم. هرگز او را ندیده بودم. اما چون بارها و بارها مجبور شدم توضیح بدهم که بوده، چرا و کجا دفن شده، کم‌کم احساس می‌کردم با آن روح بی نوا آشنایی نزدیکی پیدا کرده‌ام. حتی داشتم نگران می‌شدم که این همه تشریفات اداری مانع آرامش او در قبر شده باشد. متأسفانه در فرم قضائی جایی برای شوخی نبود، حتی از نوع سیاه و تلخش. وگرنه شاید وسوسه می‌شدم بنویسم که اگر خانواده‌اش نظرشان عوض شده، کاملاً آزادند جنازه را از خاک بیرون بیاورند و جای دیگری دفن کنند. ما که اعتراضی نداشتیم و مطمئن بودم خود متوفی هم اهمیتی نمی‌داد.» (صص ۸-۹)

۱۴۰۴ مهر ۱۳, یکشنبه

ایران: بدرفتاری با زندانیان و ناپدیدسازی قهری آنها پس از حمله اسرائيل به زندان اوین

 محل افراد ناپدیدسازی‌شده قهری را اعلام کنید، افرادی که ناعادلانه در حبس هستند را آزاد کنید



اتاقی در بهداری زندان اوین که پس از حملات اسرائیل در ۲ تیر ۱۴۰۴ دچار آسیب‌های جدی شده است؛ این وضعیت به نگرانی‌ها درباره خدمات درمانی برای صدها زندانی که مقامات در ۱۷ مرداد به اوین بازگردانده‌اند،دامن زده است. عکس گرفته شده در ۱ ژوئیه ۲۰۲۵. © ۲۰۲۵ مرتضی نیکوبذ

مقامات ایران افراد زندانی در زندان اوین، از جمله مدافعان حقوق بشر و مخالفان در بازداشت خودسرانه را در جریان انتقال از زندان اوین و بازگرداندن صدها نفر ۴۶ روز پس از حمله، مورد بدرفتاری و خشونت قرار دادند.

سوگند- دختری که حق زندگی کردن از او گرفته شد

    سوگند صیادی؛ شانزده سال زندگی که به پایان رسید، اما پرسش‌هایش هنوز باقی است... سوگند صیادی فقط شانزده سال داشت؛ سنی که باید تمام دغدغه‌ه...