من پشیمان نیستم

 من صلیب سرنوشتم را 

 بر فراز تپه‌های قتلگاه خویش بوسیدم

 من به این تسلیم می اندیشم 

 این تسلیم دردآلود

من پشیمان نیستم 

 قلب من گویی در آن سوی زمان جاریست 

 زندگی قلب مرا تکرار خواهد کرد

 و گل قاصد که بر دریاچه‌های باد میراند 

 او مرا تکرار خواهد کرد

 گوش کن 

 به صدای دوردست من 

 در مه سنگین اوراد سحرگاهی

 و مرا در ساکت آینه‌ها بنگر 

 که چگونه باز با ته مانده‌های دستهایم

 عمق تاریک تمام خوابها را لمس می سازم 

 و دلم را خالکوبی می کنم 

 چون لکه‌ای خونین 

 بر سعادتهای معصومانه هستی

 من پشیمان نیستم

 از من‌ای محجوب من با یک من دیگر 

 که تو او را در خیابانهای سرد شب 

 با همین چشمان عاشق باز خواهی یافت 

 گفتگو کن 

 و بیاد آور مرا در بوسه اندهگین او 

 بر خطوط مهربان زیر چشمانت

 من پشیمان نیستم

 من صلیب سرنوشتم را 

 بر فراز تپه‌های قتلگاه خویش بوسیدم

***

 شعری از فروغ فرخزاد که بیژن جزنی بارها در بند عمومی قزل قلعه فریاد کرد 

" در باره زندگی و آثار جزنی "

 

روزگار دیوانه

(سعید یوسف)

.

.

کدام سو بَرَدَم این قطارِ دیوانه

بر این خطوطِ نهان در غبارِ دیوانه

به جنگلی که پر از سایه است و زوزهٔ گرگ

و نعرهٔ دو سه شب زنده دارِ دیوانه

چه کس بجز من و تو راهیِ چنین سفری ست

به این ستارهٔ دنباله دارِ دیوانه

به سیمِ آخر اگر می‌زنی، بزن، که خوشیم

منِ خراب و می و این سه تارِ دیوانه

نه اعتماد به گوشی که ساز خویش زند

نه اعتماد به این چشم و چارِ دیوانه

کشیده باد به روی درخت‌ها شلّاق

به جرم کشف حجابِ بهارِ دیوانه

روانه کرده کماندارِ جاهلان تیری

به سوی دیدهٔ اسفندیارِ دیوانه

و شاخ گاو به ماتحت گاوبازی رفت

که رفت جانب این شاخدارِ دیوانه

.

.

رد ظلم در تاریخ

 

رد ظلم در تاریخ

 باشد که قلمت شکسته شود، ای تاریخ،

اگر این را در حکومت اسلام، قرآن، اهل بیت و روحانیت ننویسی،

چه بر سر این کشور خسته و این ملت بی دفاع آمده است؟

اگر ننویسی که چطور از مردم کلمات گرفتی،

چگونه ترس را به خانه آوردند،

چطور در درازمدت امیدشان را از دست دادند؟

قلمت را بشکن،

اگر فریادهای مادران داغدار را در خطوط خود قفل نکنید،

اگر اشک های جوانانی را ببینید که آینده شان قبل از تولدشان پیر شده بود،

آن را در حاشیه دفترچه تان نگذارید.

باشد که قلم تو شکسته شود، تاریخ،

اگر این را به نام عدالت ننویسی،

عدالت از خیابان ها تبعید شد.

به نام اخلاق،

در لباس قداست دراز بکش

و به نام خدا،

دل های مردم شکسته است.

درباره اینکه میهن چگونه می نویسد،

هر روز کوچکتر می شود.

و مردمش بزرگ تر از دردهایشان نبودند.

بنویسید که خستگی چگونه است،

شبیه خانه یک ملت به نظر می رسید.

و ترس،

جای رویا را گرفت.

بنویس...

اگر ننویسی،

فردا خواهند گفت.

هیچ چیز نبود.

دردناک نبود،

هیچ فریادی نبود.

بیچاره هموطن...

این حتی برای روایت رنجش هم صدق می کند.

او همچنین باید نسبت به تاریخچه گدایی منصف باشد.

شب‌ها که پیر می‌شوی...

 شب ها که پیر می شوی...

شب‌ها که پیر می‌شوی، سکوت دیگر سکوت نیست…
صدا دارد.
صدای قدم‌های خاطره. صدای گریه‌ای که سال‌ها پیش قورت دادی. صدای فریادهایی که در کوچه‌های تاریک جا ماند و هیچ‌وقت به مقصد نرسید.

مارکس و شعر ابدی

 

عشق بتو

عشق به همنوع

عشق به طبقه ام 

عشق به جنسیتی بود

که فرهنگ انسان در آن

سبزینه امید کاشت بر 

دشت خیال و آرزو

و عشق تو در خاطر قلبم

می ماند تا ابدیت

انقلاب اسلامی:داس ها،یاس ها وهراس ها

 انقلاب اسلامی:داس ها،یاس ها وهراس ها

علی میرفطروس

 

                           (بازخوانی یک روایت) 

  به خاطرهء خونین «نصرت دیوان بیگی»

* رهبران سیاسی وروشنفکران ایران دریکی ازدرخشان ترین دوره های تاریخ معاصر ایران،باانقلاب 57،عرصه رابه ارتجاعی ترین قشرجامعه(روحانیّت شیعه)باختند.

*روشنفکرانی که درکشتزار  ِ اندیشه شان،«پیشوا»یا«استالین» کاشته بودند،طبیعتاً،«امام»یا«آیت الله خمینی»دِرو  می کردند.

* به هنگام اقامت آيت الله خمينی در پاريس،وقتی روزنامه نگارمشهور ایتالیائی،«اوریانافالاچی»،ازعقايد ارتجاعی خمینی دركتاب «حكومت اسلامی» پرسيد، يكی از تئوريسينهای انقلاب اسلامی به «فالاچی» پاسخ داد: «برخی از مطالب اين كتاب، ساخته و پرداختهء ساواك شاه است و ربطی به عقايد مترقّی آيت الله ندارد»!!!