هیچ دولتی تنها با قیام سقوط نخواهد کرد؛
سقوط واقعی زمانی آغاز می شود که مردم دیگر به آن باور نکنند.
برای نزدیک به پنج دهه، جمهوری اسلامی تلاش کرده است با سه ابزار اصلی زنده بماند:
ترس، سانسور و انحصار قدرت.
اما تاریخ نشان داده است
در مقطعی، ترس از زندان به اندازه ای بود که مردم سکوت کنند.
امروز، همان زندان ها به نماد رسوایی تبدیل شده اند.
روزی روزگاری، سانسور می توانست حقیقت را پنهان کند.
امروز، حقیقت هزاران مسیر را طی می کند.
در مقطعی، دولت می توانست خود را نماینده مردم معرفی کند.
امروز، فاصله بین دولت و مردم عمیق تر از همیشه است.
فروپاشی همیشه ناگهانی به نظر می رسد، اما در واقع سال ها پیش شروع شده است—
ذهن هایی که دیگر نمی ترسند.
نسلی که دیگر به آن باور ندارد.
در افرادی که آینده ای متفاوت را تصور کرده اند.
هیچ قدرتی نمی تواند برای همیشه بر مردمی حکومت کند که دیگر آن را مشروع نمی دانند.
فروپاشی واقعی،
هیچ لحظه ای وجود ندارد که دولتی سقوط کند؛
این لحظه ای است که مردم دیگر آن را جدی نمی گیرند.
و آن لحظه آغاز پایان است.
