موهایش مثل تاریخچه کوتاه کردن ماست.
و اشک هایش مانند خون نسل هایی است که هرگز نبوده اند
آن ها فرصت نفس کشیدن نداشتند.
او ایران را در آغوش می گیرد،
نه از روی آرامش،
بلکه از ترس سقوط.
ترس از سرزمین مادری اش،
زیر دستان بی رحمی که سال هاست گلویش را فشار داده اند،
برای همیشه خاموش شد.
این تصویر یک نقاشی نیست؛
این فریاد نسل ماست.
نسلی که نه جنگ می خواست، نه خشونت.
فقط حق زندگی، حق آزادی، حق بودن.
اما هر بار که دهانش را باز می کرد،
در عوض، خاک را در دهانش گذاشتند.
هر بار که می ایستاد،
زنجیرها به پایش بسته شده بود.
هر بار که گریه می کرد،
انگار تمام آسمان با او گریه می کرد.
«SOS IRAN» فقط یک متن نیست؛
این آخرین ضربان قلب یک ملت است
که هنوز هم امیدوارکننده است.
کسی...
جایی...
این فریاد را بشنوید
