گزارش تحلیلی: جرم انگاری فناوری و فناوری اطلاعات: تشدید سرکوب سیستماتیک در کریدورهای قضایی و امنیتی

۲۴ اپریل ۲۰۲۶

مقدمه: انسداد مطلق اطلاعات

در آوریل ۲۰۲۶، جمهوری اسلامی ایران رویکردی کاملاً امنیتی اتخاذ کرد و حق دسترسی به اطلاعات و آزادی بیان را به شکلی بی سابقه سرکوب نمود. بر اساس گزارشی از نهاد تنظیم کننده نت باکس در تاریخ ۲۳ اپریل ۲۰۲۶، خاموشی سراسری اینترنت در ایران وارد «۵۵امین روز متوالی» خود شده است. گزارش تأکید می کند که پس از ۱۲۹۶ ساعت، اتصال اینترنت به «سطح عادی ۲ درصد» کاهش یافته است. این محاصره مطلق زمینه را برای اجرای سیاست های حذف امنیتی در سکوت اخبار فراهم کرده است.

گزارش ماهانه حقوق بشر ایران – فبروری ۲۰۲۶

 

فوریه ۲۰۲۶ با افزایش بی سابقه اعدام ها، سرکوب وحشیانه مخالفان و ادامه استفاده سیستماتیک رژیم روحانی از شکنجه و بازداشت های خودسرانه مشخص شده است. اتکای مداوم رژیم به مجازات اعدام به عنوان ابزاری برای سرکوب سیاسی و ترور به سطح نگران کننده ای رسیده است.

اعدام ها در سراسر ایران شدت می گیرد

دستگاه اعدام رژیم ایران در ماه فبروری عملیات خود را تشدید کرد و دست کم ۳۰۷ نفر را در ۳۱ ولایت و ۶۵ شهر به کام مرگ کشاند. این رقم وحشتناک شامل اعدام پنج زنی است که به دار آویخته شدند. مقیاس اعدام ها در این دوره نسبت به سال های گذشته به طور قابل توجهی افزایش یافته و بیش از ۴ برابر تعداد کل اعدام های ثبت شده در فوریه ۲۰۲۵ (۷۶ اعدام)، ۸.۵ برابر فوریه ۲۰۲۴ (۳۶ اعدام) و حدود ۷ برابر بیشتر از فوریه ۲۰۲۳ (۴۴ اعدام) بوده است. این روند نگران کننده نشان دهنده تلاش ناامیدانه رژیم برای حفظ قدرت از طریق خشونت و ارعاب محض است.

تو اشتباه می کنی که طناب ما را سد می کنی!» وحشت اژه از متوقف کردن ماشین کشتار

  

صدای زندانیان ایرانی، پنج شنبه، ۳۰ اپریل ۲۰۲۶ – غلام حسین محسنی اژه ای، رهبر دستگاه سرکوب و اعدام رژیم، در پاسخ به موج رو به رشد انزجار جهانی از ماشین کشتار رژیم، نقاب خود را برداشت و با زبان تهدیدآمیز بر ادامه سیاست خونریزی و خفه کردن جامعه تأکید کرد.

در روز پنج شنبه، ۳۰ اپریل، رئیس قوه قضاییه دولت که بقای خود را به طناب دار گره زده است، با جسارت بی نظیر به منتقدان جهانی مجازات اعدام پاسخ داد و با همان زبان آشنای اوباش گفت: «شما اشتباه می کنید که می گویید جنایتکاری که دستانش به خون مردم آلوده است نباید اعدام شود.» این بزرگ ترین ماشین جرم و خونریزی در ایران است و دستان خود و دیگر مجرمان با خون هزاران بی گناه و معترض لکه دار شده است.

اژه که آشکارا از فروپاشی ترس در جامعه و فشارهای بین المللی ترسیده بود، نام رمز سرکوب جدید را «مجازات سریع و قاطع» صادر کرد. او آنان را «همکاران دشمن» نامید و به قضات دستور داد تا از دستوراتش پیروی کنند و در صدور حکم اعدام و زندان تردید نکنند. او نهادهای حقوق بشری را «متکبر و سخنگویان دشمن» خواند تا مشروعیت دادگاه های تفتیش عقاید جمهوری اسلامی را به دست آورد.

این سخنان دیوانه وار در زمانی مطرح می شود که روند در ایران چیزی جز یک نمایش امنیتی رکیک نیست. احکام اعدام در اتاق های بازجویی تاریک، تحت شکنجه های وحشیانه و بدون کوچک ترین دسترسی به وکیل مورد نظر صادر می شود. استفاده از اتهامات ساختگی و پیچیده مانند «دشمنی با خدا»، «شورش» و «همکاری با دولت های متخاصم» تنها ابزاری برای حذف فیزیکی مخالفان و انتقام از کسانی است که نمی خواهند کل این نظام فاسد را داشته باشند.

این واکنش های عصبی پس از آن شدت گرفت که گزارشگر ویژه سازمان ملل، مای ساتو، و کمیسر عالی حقوق بشر، فولکر ترک، بیانیه ای صادر کردند و خواستار توقف فوری دستگاه اعدام در ایران شدند.

در نهایت، اظهارات اخیر رئیس قوه قضائیه نباید نتیجه موقعیت قدرت تلقی شود، بلکه محصول ناامیدی مطلق رژیمی است که جز گلوله و طناب زبانی برای صحبت با شهروندانش ندارد. رژیمی که در گرداب بحران های حل نشده گرفتار شده، تنها راه تزریق ترس و برپا کردن دار در خیابان ها و زندان ها را می بیند.

گنجاندن زنان در روایت‌های جنگ: تاریخ‌نگاری‌های پیش‌دستانه‌ی حکومت

 

فقدان بخش‌های وسیعی از داستان‌ها و تاریخ‌نگاریِ جنگ‌ تا مدت‌ها بعد از پایان یک جنگ بیش از آنکه استثناء باشد قاعده‌ی معمول است. طرفین درگیر جنگ معمولاً روایت‌ها را به شدت در کنترل خود داشته‌اند. حتی وقتی قدرت کشورها بر این روایت‌ها و تاریخ‌نویسی‌ها شروع به کاهش می‌کند عناصر دیگری ظهور روایت‌های جایگزین و تکثرگرایانه‌ای را که پیش از این غایب بوده‌‌اند با مانع مواجه می‌کند؛ عناصری همچون آسیب روانی، شرم، احساس گناه، انتظار عبور از جنگ و بازسازی آنچه تخریب شده و همچنین احساسات وطن‌دوستانه و ملی‌گرایانه. کمتر کسی است که زندگی‌اش از جنگ ایران و عراق به‌عنوان یکی از طولانی‌ترین و خون‌بارترین جنگ‌‌های میان‌کشوری در قرن بیستم متأثر نشده باشد.

موج رو به افزایش بیکاری، اخراج ها و اخراج کارگران در دوران پس از جنگ

 

یکی از بحران های مرکزی برای کارگران در ایران، موج عظیم بیکاری و اخراج ها است که از زمان آغاز جنگ در ۲۹ فوریه سال گذشته شدت بی سابقه ای یافته است.

این موج بیکاری و اخراج ها، البته، ناگهان ظاهر نشد. جنگ ضربه نهایی را وارد کرد، اما به جسدی که قبلاً زخمی شده بود. بازار کار ایران در حال فرسایش تحت فشار تورم، رکود، تعطیلی انرژی، اختلالات اینترنتی، تعویق دستمزدها، مدیریت قدیمی، بدهی شرکت ها و بسته شدن یا تعطیلی جزئی واحدهای تولیدی بود.

جنایات جنگی در غیاب حفاظت امنیتی و نقض مقررات بین المللی: ده ها کارگر ایرانی در جریان جنگ ۴۰ روزه کشته شدند!

بیش از یک ماه از جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران گذشته است و اکنون، در حاشیه اخبار مربوط به آتش بس شکننده و مذاکرات میان طرف های درگیر جنگ، ابعاد خسارات ناشی از حملات موشکی آمریکا و اسرائیل به ایران روشن تر می شود. در حالی که بر اساس سازمان پزشکی قانونی کشور، بیش از ۳۳۰۰ نفر در این جنگ کشته شده اند، بررسی برخی گزارش ها نشان می دهد که در میان کشته شدگان، ویژگی های کارگران برخی صنایع بزرگ و کوچک دیده می شود. با جستجوی اخبار منتشر شده در ۴۰ روز جنگ تحمیلی شده، «داوطلب» گزارش هایی از مرگ کارگران در برخی تأسیسات صنعتی و تولیدی مهم به دست آورده است که پیامدهای گسترده جنگ بر زندگی طبقه کارگر را نشان می دهد.

بیکاران در جنگ اخیر: از یک تا چهار میلیون

 

در حالی که آتش بس ادامه دارد، در مناطق صنعتی و سایت های ساختمانی گزارش هایی از بیکاری بی سابقه میلیون ها نفر، ارتشی از کارگران که در صف بیمه بیکاری و یارانه های اندک برای پرداخت هزینه جنگ ایستاده اند، وجود دارد. از کارگرانی که در صنایع مادر کار می کنند تا تعدیلات گسترده در پلتفرم های آنلاین، این روایت اقتصادی است که احتمالاً سال ها به عقب رانده شده است.

جنگ و طبقه کارگر

 

روزا لوکزامبورگ

ترجمه: کمال خسروی

 

به مناسبت روز جهانی کارگر در ۱ می

 

بخشی از روزا لوکزامبورگ درباره نظامی گری، جنگ و طبقه کارگر

حتی یک هفته هم نگذشته است از زمانی که منصوب نظامی آلمان، فالکنهاین، در رایشتاگ اعلام کرد که هر کسی که نتواند روی ارتش آلمان در آینده حساب کند، همان طور که همیشه در گذشته حساب می شد، بوی کل تمدن را نمی دهد. در این عبارت، جوهره نظامی گری امروز با دقت به تصویر کشیده شده است. و دادستان «عزیز» من [که روزا لوکزامبورگ را به خیانت متهم کرد] در فرانکفورت سخت ترین کلمه را انتخاب کرده است، وقتی می گوید: «یک سوسیال دموکرات که علیه نظامی گری تحریک می کند باید سال ها زندانی شود چون تلاش کرده دولت را خراب کند.

بنابراین، اطاعت کورکورانه از سربازان شریان دولت است، اما وقتی سرباز شروع به فکر کردن درباره هدف فرمان کند، به جای اینکه دست کور همه دستورات صادرشده توسط مافوق ها باشد، دیگر شریان دولت نخواهد بود و تمام شکوه و قدرت دولت نظامی امروز فرو خواهد ریخت. ارتش اطاعت بی قید و شرط و برده داری را شریان حیاتی دولت می داند. برعکس، آن ها نگران تأمین معیشت و غذای مردم گرسنه نیستند.

در افق و استراتژی چپ در برابر جنگ – نقدی بر یک دیدگاه

 

در افق و استراتژی چپ در مواجهه با جنگ

انتقاد از یک دیدگاه

نویسنده: نیما سبوری

کارگاه دیالکتیک | ۲۶ اپریل ۲۰۲۶

مقدمه

در یکی از برنامه های اخیر «موومنت تی وی»، سه فعال سیاسی از دیاسپورا (عاطفه رنگریز، سعید صالحینیه و حمید مافی) درباره مسئله جنگ بحث کردند/آنها بحث کردند.1. با توجه به وضعیت وخیم کنونی و آینده، روشن است که مسئله این گفت وگو برای نیروهای چپ اهمیت حیاتی دارد، به ویژه که چپ (به ویژه چپ ایران) تاکنون با فاجعه جنگی بسیار پراکنده و بی وقفه روبرو بوده و خود وسیله ای برای درگیری و انشعاب بوده است. با توجه به این زمینه زنده و حالی، بهانه نوشتن این یادداشت نقد رویکرد یکی از شرکت کنندگان این مصاحبه (حمید مافی) است.) است2چون این نمونه واضحی از رویکردی است که در پست قبلی ام درباره آن اتخاذ کردم (نه.)جنبش ضد جنگ3 من مورد انتقاد قرار گرفته ام.. سؤال کلی این است که چگونه با وجود اشتراکات زیاد میان نیروهای چپ گرا در بنیان های فکری و دغدغه های بشردوستانه-سیاسی، سرانجام رویکردهای متفاوتی برای مقابله با این جنگ شکل گرفته است. علاوه بر آنچه در آن متن به تفصیل بیان کرده ام، در این یادداشت با اشاره به دیدگاه های مشخص بیان شده در این بحث (از طرف مافی)، سعی خواهم کرد به طور مختصر نشان دهم که چه تفاوت هایی در فرضیات و انتخاب های روش شناسی منجر به تفاوت در رویکردهای مقابله با جنگ شده است. از آنجا که حمید مافی به عنوان نماینده گرایش مورد انتقاد در آن متن، دیدگاه های خود را در عرصه عمومی توضیح داده است، نمی توان از تکرار نام او در این متن انتقادی فرار کرد. با این حال، این عمل ناخوشایند به هیچ وجه شخصی نیست4بلکه صرفاً معیاری است برای تسهیل ارجاع به آن گرایش خاص. راستی، چون برداشت من از کلمات مافی ممکن است نادرست (و در برخی موارد جانبدارانه) باشد، از خوانندگان این متن می خواهم قبل از ادامه خواندن، آن گفتگو را تماشا کنند.تا بتوانند قضاوت مستقل تر و عادلانه تری درباره رویکرد او و انتقاداتی که دروغ می گوید داشته باشند. در ادامه، از دیدگاه خودم، برخی از کاستی ها و تناقضات استدلال های مافی را در پاراگراف های جداگانه فهرست می کنم و آن ها را به کوره نقد واگذار می کنم:

ایران پس از جنگ: فرسایش مشروعیت، شکاف در بالا، بازسازی از پایین

 

ایران پس از جنگ نه تکرار دهه ۱۹۸۰ است و نه شبیه نسخه های آماده مانند عراق و صربستان است. در مصاحبه ای با رادیو زمانه، علیرضا بهتویی توضیح داد که فرسایش مشروعیت، شکاف میان نخبگان، نقش چندلایه سپاه و بحران عمیق اقتصادی، جامعه را وارد مرحله ای جدید کرده است که نه فروپاشی آسان است و نه بازسازی آن غیرممکن است. سؤال اصلی این است: آیا جامعه مدنی می تواند نیرویی برای تغییر از قلب این ویرانی، با افق «عادی» و از پایین بسازد؟

 

من پشیمان نیستم

 من صلیب سرنوشتم را 

 بر فراز تپه‌های قتلگاه خویش بوسیدم

 من به این تسلیم می اندیشم 

 این تسلیم دردآلود

من پشیمان نیستم 

 قلب من گویی در آن سوی زمان جاریست 

 زندگی قلب مرا تکرار خواهد کرد

 و گل قاصد که بر دریاچه‌های باد میراند 

 او مرا تکرار خواهد کرد

 گوش کن 

 به صدای دوردست من 

 در مه سنگین اوراد سحرگاهی

 و مرا در ساکت آینه‌ها بنگر 

 که چگونه باز با ته مانده‌های دستهایم

 عمق تاریک تمام خوابها را لمس می سازم 

 و دلم را خالکوبی می کنم 

 چون لکه‌ای خونین 

 بر سعادتهای معصومانه هستی

 من پشیمان نیستم

 از من‌ای محجوب من با یک من دیگر 

 که تو او را در خیابانهای سرد شب 

 با همین چشمان عاشق باز خواهی یافت 

 گفتگو کن 

 و بیاد آور مرا در بوسه اندهگین او 

 بر خطوط مهربان زیر چشمانت

 من پشیمان نیستم

 من صلیب سرنوشتم را 

 بر فراز تپه‌های قتلگاه خویش بوسیدم

***

 شعری از فروغ فرخزاد که بیژن جزنی بارها در بند عمومی قزل قلعه فریاد کرد 

" در باره زندگی و آثار جزنی "

 

روزگار دیوانه

(سعید یوسف)

.

.

کدام سو بَرَدَم این قطارِ دیوانه

بر این خطوطِ نهان در غبارِ دیوانه

به جنگلی که پر از سایه است و زوزهٔ گرگ

و نعرهٔ دو سه شب زنده دارِ دیوانه

چه کس بجز من و تو راهیِ چنین سفری ست

به این ستارهٔ دنباله دارِ دیوانه

به سیمِ آخر اگر می‌زنی، بزن، که خوشیم

منِ خراب و می و این سه تارِ دیوانه

نه اعتماد به گوشی که ساز خویش زند

نه اعتماد به این چشم و چارِ دیوانه

کشیده باد به روی درخت‌ها شلّاق

به جرم کشف حجابِ بهارِ دیوانه

روانه کرده کماندارِ جاهلان تیری

به سوی دیدهٔ اسفندیارِ دیوانه

و شاخ گاو به ماتحت گاوبازی رفت

که رفت جانب این شاخدارِ دیوانه

.

.

📝 پاسخ به چند سوال درباره تبعات محاصره دریایی ایران

 

🔹معلوم نیست محاصره دریایی ایران تا چه زمانی و با چه شدتی ادامه داشته باشد؛ اما این محاصره و آثار و تبعات آن برای اقتصاد ایران، سوال‌های زیادی را مطرح کرده است:

❓تجارت خارجی، صادرات و واردات چقدر تاثیر قرار می‌گیرد؟

🔹بیش از ۹۵ درصد تجارت خارجی ایران که سال ۱۴۰۴ به ۱۱۰ میلیارد دلار رسید، از طریق بندرهای جنوبی انجام می‌شود. هرگونه اختلالی در این بندرها تبعات اقتصادی قابل توجهی به دنبال دارد.

❓محاصره چه تاثیری در واردات کالاهای اساسی و مواد غذایی دارد؟

🔹محموله‌های اساسی مانند غذا و دارو به شرط بازرسی از محاصره معاف شده‌اند، اما این فرآیند بر سرعت و هزینه نقل و انتقال آنها تاثیر منفی می‌گذارد. ایران می‌گوید برای ۶ ماه آینده ذخایر کالاهای اساسی را تامین کرده است؛ همچنین بعد از جنگ ۱۲ روزه ایران اقداماتی مانند واگذاری اختیارات واردات کالاهای اساسی به استان‌ها و افزایش چشمگیر واردات از روسیه و آسیای میانه انجام داده است. با این حال، حتی به فرض نبود مشکل در واردات کالاهای اساسی، همچنان نگرانی از تاثیر شوک اقتصادی روی بازار کالاهای اساسی وجود دارد.

❓تاب‌آوری ایران چقدر است؟

🔹اوضاع اقتصادی ایران، حتی بدون جنگ و محاصره نیز بحرانی است. ناتوانی ایران از صادرات نفت و توقف فعالیت بندرهای جنوبی، وضعیت بحران اقتصادی را پیچیده‌تر خواهد کرد. از این فراتر، محدودیت ذخیره‌سازی نیز میزان آسیب‌پذیری ایران را بیشتر می‌کند. در صورت تعطیلی اجباری چاه‌های نفت، فرایند بازگرداندن آنها پرهزینه و پرخطر خواهد بود و حتی امکان از دست رفتن دائمی چاه‌ها وجود دارد.

❓ریسک تداوم محاصره اقتصادی و بسته بودن تنگه هرمز برای اقتصاد دنیا چقدر است؟

🔹زیاد. بیش از یک‌پنجم تجارت جهانی نفت و نزدیک به یک‌سوم تجارت جهانی گاز مایع به تنگه هرمز وابسته است. علاوه بر انرژی، تنگه هرمز گلوگاه مهمی برای تجارت جهانی کودهای شیمیایی، گوگرد و متانول است که اختلال در آن، امنیت غذایی و صنایع کشاورزی جهان را تهدید می‌کند.

نه به اعدام

 

” بیانیه نه به جنگ، نه به غنی سازی، نه به جمهوری اسلامی

بیانیه فعالان برابری خواه و فمینیست علیه مداخله نظامی و استبداد

در نیمه شب سیزدهم ژوئن ۲۰۲۵، دامنه‌ی جنگ‌افروزی و کشتار جمعی رژیم اسرائیل به داخل مرزهای ایران کشیده شد. اسرائیل که خود به پیمان منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای نپیوسته، پس از ماه‌های متمادی نسل‌کشی در غزه و نقض فاحش قوانین بین‌المللی، هم‌اکنون جنگی خانمان‌سوز را علیه ایران آغاز کرده است. از سویی دیگر جمهوری اسلامی بدون کمترین ملاحظه‌ و تمهیدی برای حفاظت از جان شهروندان بر آتش جنگی می‌دمد که از پس دهه‌ها پافشاری بر غنی‌سازی اورانیوم، نتیجه‌ای جز فقیرسازی گروه‌های مختلف مردم و سرکوب حداکثری آنان نداشته است.

امروز بیش از همیشه پیداست که نه نیروهایی که چشم امید به بمب‌افکن‌های اسرائیلی دوخته‌اند و نه حامیان جمهوری اسلامی نسبتی با آبادانی و آزادی سرزمین ما ندارند. نهادها و اشخاصی که از اقتصاد جنگ ارتزاق می‌کنند، برضد صلح پایدار وشکل‌گیری گروه‌های مدنی بومی هستند. آنان با تمسک به قدرت رسانه‌ای و پروپاگاندای فعال براین حقیقت که قربانیان نهایی این زورآزمایی نظامی، مردم بی دفاع هستند سرپوش می‌گذارند و با شعله‌ور کردن آتش جنگ، مبارزات خشونت پرهیز، پیوستگی مقاومت مردمی و پایداری جامعه مدنی را نشانه می‌گیرند.

در هنگامه‌ای که دو حکومت جنگ‌افروز و مردسالار، جان بی‌شمار غیرنظامی، به ویژه زنان و کودکان را گرو گرفته‌اند ما جمعی از فعالان حقوق زنان ایران از یکایک هموطنان خود دعوت می‌کنیم تا برای تداوم مسیر «زن، زندگی و آزادی» همگرا شوند. جنگ حاصلی جز ویرانی ندارد. جنگ، کشتار و آسیب‌های اقتصادی و اجتماعی فراوان به بار می‌آورد. جنگ تضعیف و سرکوب مضاعف فعالان سیاسی و مدنی را در پی خواهد داشت. ما بر خود می‌دانیم نهال‌های جنبش زنان ایران را در کنار سایر جنبش‌های مردمی بارور نگه داشته و بیش از پیش، برضد قدرت‌های مردسالارو نظامی‌گری و ویرانی و سرکوب حاصل از آن، برهدف‌های زن، زندگی و آزادی تاکید کنیم.

امضا کنند گان این بیانیه خواهان همگرایی پیرامون این سه محور هستند:

• محکومیت حملات نظامی اسرائیل به ایران
• فعالیت گسترده و مستمر علیه گسترش جنگ درخاورمیانه
• تقویت مقاومت‌های مردمی در ایران برضد استبداد جمهوری اسلامی و جنگ

اسامی امضاکنندگان این بیانیه :

۱. آتفه چهارمحالیان
۲. آرتا داوری
۳. آزاده دواچی
۴. آسیه احمدی
۵. آناهیتا امینیان
۶. آیدا قجر
۷. احمد اهواز
۸. احمد پورمندی
۹. أرسلان زیازی
۱۰. ارغوان شمس‌آرا
۱۱. اسفندیار ایمانی
۱۲. اسفندیار کریمی
۱۳. اشرف میرهاشمی
۱۴. اصغرایزدی
۱۵. افسانه موسوی
۱۶. افسانه غزنچای
۱۷. اکبر کریمیان
۱۸. اکبر سیف
۱۹. اکبر مهدی
۲۰. اکرم موسوی
۲۱. امید اقدمی
۲۲. امیر سلطانپور
۲۳. امیرحسین بهبودی
۲۴. امیر ممبینی
۲۵. امین پوربرقی
۲۶. انجمن زنان ایرانی-آلمانی کلن
۲۷. ایرج نیری
۲۸. بابک جهانشاهی
۲۹. باربد گلشیری
۳۰. بتول هدایت
۳۱. بلقیس درانی
۳۲. بنفشه جمالی
۳۳. بهجت
۳۴. بهرخ
۳۵. بهیار قهرمانی
۳۶. بهروز فدائی
۳۷. بهروز خسروی
۳۸. بهروز ترابی
۳۹. بهمن محمدی
۴۰. بهناز بیات
۴۱. بیژن پیرزاده
۴۲. پرستو فروهر
۴۳. پروانه شهریاری
۴۴. پروانه قاسمیان
۴۵. پرویز نویدی
۴۶. پروین شهبازی
۴۷. پروین ضرابی
۴۸. پروین ملک
۴۹. پری برگر
۵۰. پریسا اعظمی
۵۱. پریسا سردشتی
۵۲. پریسا کرمانی
۵۳. پویان اصلانی
۵۴. پویان مقدسی
۵۵. پیروز فرهادی
۵۶. تارا حمسی
۵۷. تام تاری
۵۸. تهمینه رستمی
۵۹. توحید شقایی
۶۰. توران دانا
۶۱. تونیا ولی اوغلی
۶۲. توسکا مساوات
۶۳. جسی دوست
۶۴. جمشید خون‌جوش
۶۵. جمیله داودی
۶۶. جیران مقدم
۶۷. حجت نارنجی
۶۸. حسن جعفری
۶۹. حسن زهتاب
۷۰. حسن نایب هاشم
۷۱. حسین خانی
۷۲. حسین دهقان
۷۳. حمیدرضا حسینی
۷۴. حمیده صابری
۷۵. حمیلا نیسگیللی
۷۶. حنا پتکی
۷۷. خدیجه مقدم
۷۸. داوود احمدلو
۷۹. دلبرتوکلی
۸۰. ر. ک.
۸۱. راشین مختاری
۸۲. رزا روزبهان
۸۳. رضا علیجانی
۸۴. رعنا سلیمانی
۸۵. رقیه رضایی
۸۶. روجا بندری
۸۷. روجا فضائلی
۸۸. روجا کیا
۸۹. روح انگیز کراچی
۹۰. روحی شفیعی
۹۱. روحی شیران‌پور
۹۲. روزبه سیدی
۹۳. روزبه شریعت پناهی
۹۴. رویا صحرائی
۹۵. رویا مکتبی
۹۶. زهرا مهریار
۹۷. زهرا باقری شاد
۹۸. زهره بختیارزادگان
۹۹. زهره عبداله خانی
۱۰۰. زرین شقاقی
۱۰۱. زیبا اعظمی
۱۰۲. زینت اسماعیل زاده
۱۰۳. ژانت آفاری
۱۰۴. ژیلا عمرانی
۱۰۵. ژیلا مکوندی
۱۰۶. ژیلا موحد شریعت پناهی
۱۰۷. سارا ارشدی
۱۰۸. سارا امینی
۱۰۹. سارا رهبر
۱۱۰. سارا گنجه‌ای
۱۱۱. سامانتا راد
۱۱۲. ستاره نفیسی
۱۱۳. سرور علی محمدی
۱۱۴. سعید نیکنام
۱۱۵. سوسن رخش
۱۱۶. سوسن علی‌اکبری
۱۱۷. سیاوش کامکار
۱۱۸. سیروس عبدی
۱۱۹. سیف اهدائی
۱۲۰. سیما صاحبی
۱۲۱. سعید
۱۲۲. سعید رهنما
۱۲۳. سعید تبریزی
۱۲۴. سعید نیکنام
۱۲۵. سنا جاوید
۱۲۶. سودابه کسراییان
۱۲۷. سوزان کریمی
۱۲۸. سوسن رخش
۱۲۹. سودابه کسراییان
۱۳۰. سودابه مفرد
۱۳۱. سورا رستمی
۱۳۲. سونیا شریفی
۱۳۳. سیاوش کامکار
۱۳۴. سیروس عبدی
۱۳۵. سیف اهدائی
۱۳۶. سیما صاحبی
۱۳۷. سیمین اصفهانی
۱۳۸. سیمین جام‌پولاد
۱۳۹. سیمین فروهر
۱۴۰. سیمین کرامتی
۱۴۱. سیمین معتمدی
۱۴۲. سیروس کسراییان
۱۴۳. سینا بهمنش
۱۴۴. شاهین ضیائی
۱۴۵. شجاع شمسی
۱۴۶. شجاع شمسی زاده
۱۴۷. شراره نوری
۱۴۸. شعله زمینی
۱۴۹. شعله شاهرخی
۱۵۰. شهرزاد مسعودی
۱۵۱. شهره ایرانی
۱۵۲. شهزاده سمرقندی
۱۵۳. شهلا زندگانی
۱۵۴. شهلا حسن‌زاده
۱۵۵. شهلا فصبحی
۱۵۶. شهین خراسانی
۱۵۷. شهین شجاعی
۱۵۸. شهریر نواختر
۱۵۹. شیرین خیام‌باشی
۱۶۰. شیوا شفاهی
۱۶۱. شیوا نصرت
۱۶۲. شیلا خیام‌باشی
۱۶۳. صالح خلیل‌پور
۱۶۴. صبا قاضی
۱۶۵. صفا قاضی
۱۶۶. صدیقه فخرابادی
۱۶۷. عارفه زندیان
۱۶۸. عباس شکری
۱۶۹. عباس صادقی
۱۷۰. عباس مسرور
۱۷۱. عسل عباسیان
۱۷۲. عصمت بهرامی
۱۷۳. عفت ماهباز
۱۷۴. علی آشوری
۱۷۵. علی اصغر فرداد
۱۷۶. علی اکبر مهدی
۱۷۷. علی پرسان
۱۷۸. علی ستاری
۱۷۹. علی صمد
۱۸۰. علی فتوتی
۱۸۱. علی کارون
۱۸۲. علی نورالدینی
۱۸۳. عنایت فانی
۱۸۴. ف. بهرنگ
۱۸۵. فاطمه شمس
۱۸۶. فاطمه حقیقت‌جو
۱۸۷. فاطمه زارعی
۱۸۸. فرشته احمدی
۱۸۹. فرشته کیان‌ارثی
۱۹۰. فرهاد داودی
۱۹۱. فرهاد خسروخاور
۱۹۲. فرهاد نعمانی
۱۹۳. فریدا رضوی
۱۹۴. فریدا آفاری
۱۹۵. فریده فریدنیا
۱۹۶. فریده محقق
۱۹۷. فریده خوشدل
۱۹۸. فرناز جعفریان
۱۹۹. فرزانه بذرپور
۲۰۰. فرزانه عظیمی
۲۰۱. فرزانه ضیاء فتحی
۲۰۲. فرح کمانگر
۲۰۳. فرح میرآغاسی
۲۰۴. فریدون کیانی
۲۰۵. فریدون روزبهانی
۲۰۶. فریدون سلطانی
۲۰۷. فرحناز محمدی
۲۰۸. فردوس جمشیدی رودباری
۲۰۹. فردوس دینی
۲۱۰.  فروزان فرزانه
۲۱۱. کاظم علمداری
۲۱۲. کاظم کردوانی
۲۱۳. کاوه فرنام
۲۱۴. کتایون رهنوردی
۲۱۵. کتایون هودفر
۲۱۶. کلکتیو زنان عصیان
۲۱۷. کوروش پارسا
۲۱۸. کوهیار گودرزی
۲۱۹. گرچی مرزبان
۲۲۰. گلی خستو
۲۲۱. لادن طراوت نژاد
۲۲۲. لاله شیخانی
۲۲۳. لاله محمدی
۲۲۴. لعبت بهزادی
۲۲۵. لیدا درفشه
۲۲۶. لیلی دانشیان
۲۲۷. لیلا سیف اللهی
۲۲۸. لیلا فضائلی
۲۲۹. مارشا استانفیلد
۲۳۰. ماهرخ
۲۳۱. مائده سلطانی
۲۳۲. مجید مالکی
۲۳۳. محبوبه عباسقلی‌زاده
۲۳۴. محسن خوشبین
۲۳۵. محمد آزادگر
۲۳۶. محمد اعظمی
۲۳۷. محمد خاکساری
۲۳۸. محمد قاضی
۲۳۹. محمد مهدی محسنی
۲۴۰. محمدرضا سرداری
۲۴۱. محمود میرزایی
۲۴۲. مرسده هاشمی
۲۴۳. مریم اشرافی
۲۴۴. مریم اهری
۲۴۵. مریم پالیزبان
۲۴۶. مریم‌ پورتنگستانی
۲۴۷. مریم دهکردی
۲۴۸. مریم رحمانی
۲۴۹. مریم رئیس‌دانا
۲۵۰. مریم سطوت
۲۵۱. مریم شیرین‌سخن
۲۵۲. مزدک لیماکشی
۲۵۳. مژگان عظیمی
۲۵۴. مسعود شب‌افروز
۲۵۵. مسعود فتحی
۲۵۶. ملیحه فرهنگ
۲۵۷. معصومه شاپوری
۲۵۸. منظرضرابی
۲۵۹. منوچهر گلشن
۲۶۰. منوچهر مختاری
۲۶۱. منصوره بهکیش
۲۶۲. منصوره خسروشاهی
۲۶۳. منصوره شجاعی
۲۶۴. منیره برادران
۲۶۵. مهدیه گلرو
۲۶۶. مهدی ابراهيم زاده
۲۶۷. مهدی فتاپور
۲۶۸. مهدی نخل احمدی
۲۶۹. مهرانگیز کار
۲۷۰. مهرداد درویش‌پور
۲۷۱. مهرداد وهابی
۲۷۲. مهناز قاسمی
۲۷۳. مهناز متین
۲۷۴. مهشید نجفی
۲۷۵. مهشید زمانی بزرگ‌نیا
۲۷۶. مهین خدیوی
۲۷۷. میترا آزاد
۲۷۸. میترا دهقان
۲۷۹. میترا صفاری
۲۸۰. منیژه قدرتی‌پور
۲۸۱. منیژه تام
۲۸۲. منیژه صبا
۲۸۳. منوچهر گلشن
۲۸۴. منوچهر مختاری
۲۸۵. منیره برادران
۲۸۶. مونا آفاری
۲۸۷. مونا تجلی
۲۸۸. مه‌آفرید منصوریان
۲۸۹. مهین خدیوی
۲۹۰. مینو خدیوی
۲۹۱. میهن جزنی
۲۹۲. میهن روستا
۲۹۳. نادر عصاره
۲۹۴. نازآفرین پیشکوهی
۲۹۵. ناصر زراعتی
۲۹۶. ناصر شریعت
۲۹۷. ناصر مهاجر
۲۹۸. ناهید امیری
۲۹۹. ناهید سنجری
۳۰۰. ناهید قجر
۳۰۱. ناهید ناظمی
۳۰۲. ناهید وحدانی
۳۰۳. نداصادقیان پلار
۳۰۴. نرگس ا م ا
۳۰۵. نسرین ازاد
۳۰۶. نسرین اسدیان
۳۰۷. نسرین بصیری
۳۰۸. نسرین ازاد
۳۰۹. نسرین مقدم
۳۱۰. نسیم مقرب
۳۱۱. نسیم نواب
۳۱۲. نفیسه پتکی
۳۱۳. نگین شیرآقایی
۳۱۴. نورا بیانی
۳۱۵. نوشین دادور
۳۱۶. نوشین کشاورزنیا
۳۱۷. نوید بهرامی
۳۱۸. نیاز سلیمی
۳۱۹. نیره توحیدی
۳۲۰. نیلوفر جمالی
۳۲۱. نیکو رامین
۳۲۲. وحید بدیعی
۳۲۳. ویانا سلیمانی
۳۲۴. ویدا فرهودی
۳۲۵. هایده مغیثی
۳۲۶. هشتم میترا
۳۲۷. هما مرادی
۳۲۸. هما هودفر
۳۲۹. هلن نصرت
۳۳۰. هما مرادی
۳۳۱. هنگامه فلاح
۳۳۲. هیرش خیر
۳۳۳. هێمن خاستان
۳۳۴. یاسمین قاسمی
۳۳۵. یعقوب شجاعی
۳۳۶. یوسف تیموری
۳۳۷. یوسف قهرمانی
۳۳۸. یوسف کاظمی
۳۳۹. یوسف محمدی
۳۴۰. یوسف پارسا