چه بر سر مسیحیان تبدیل شده در ایران می گذرد؟
در سال های اخیر، مسیحیان تازه مسلمان ساکن ایران و به گفته مسیحیان فارسی زبان، تحت فشارهای امنیتی و قضایی قرار گرفته اند و از سوی جمهوری اسلامی با رفتارهای سخت و ناقض حقوق بشر مواجه شده اند.
در همین حال، بر اساس اخبار و گزارش های بین المللی که ایران را در میان سه کشور اول نقض حقوق مسیحیان قرار داده اند، حساسیت نسبت به این بخش از جامعه ایران افزایش یافته است.
در ۱ ژوئن امسال، در حاشیه نشستی درباره ایران مرتبط با ایران، ما با دو نفر، محمدرضا صفدری و آزاده س. احمدی، فعال رسانه های اجتماعی و مسیحی شده، در حاشیه نشستی درباره ایران در دانشگاه لندن گفتگو کردیم.
سؤال: در ایران هنوز گزارش هایی از سرکوب مسیحیان تازه مسلمان وجود دارد، این درگیری ها از چه زمانی آغاز شد؟
اول از همه، می خواهم از شما برای فرصت بحث درباره وضعیت نوکیشان مسیحی ایرانی تشکر کنم و می خواهم معرفی کوتاهی درباره تاریخ مکتوب کلیسای خدمت شما ارائه دهم که بی ارتباط با سوال شما نیست. از آغاز و شکل گیری کلیسای اولیه توسط شاگردان مسیح تا به امروز، کلیسا همواره تحت ظلم و آزار دولت های آن زمان قرار داشت، در دوران کلیسای اولیه، مسیحیان توسط امپراتوری روم شکنجه و مصلوب شدند و بسیاری از مؤمنان مسیحی حتی به دلیل باورهایشان به دست شیرهای وحشی و گرسنه افتادند تا درسی برای دیگران باشند و از پیشرفت و گسترش جلوگیری کنند. مسیحی شو.
اما نتیجه این «آزار و اذیت کلیسا» چه بود؟ ما می بینیم که اثر معکوس داشته است، و نه تنها حرکت کلیسا را متوقف نکرده، بلکه مسیر تاریخ را تغییر داده است و جهان امروز بر مسیح استوار است، همانطور که می گویند قبل و بعد از مسیح. خود انجیل حقیقت را اعلام می کند که تا زمانی که مسیحیان در یک جامعه باشند، آزار و اذیت وجود خواهد داشت.
پس از این مقدمه باید بگویم که پس از پیروزی انقلاب اسلامی در سال ۱۹۷۹ و با به قدرت رسیدن حکومت دینی اسلامی، کلیسا مطابق با اصول و آموزه های خود در زمینه تبلیغ انجیل، جنبش تبلیغی خود توسط مؤمنان مسیحی را ادامه داد تا اینکه پس از چند سال، کلیسای انجیلی ایران همواره تحت فشار فزاینده حکومت دینی قرار گرفت. نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی همچنین تعدادی از هم وطنان مسیحی، از جمله برخی شخصیت های برجسته مسیحی و کشیشان کلیسا، را با ماشین های ترور و به شکل قتل های زنجیره ای شهید کردند.
بارزترین نمونه این موضوع، کشیش زنده حسین سودمند است که در ۳ دسامبر ۱۹۹۰ توسط قوه قضائیه جمهوری اسلامی به دلیل اصرار بر ایمان مسیحی اش به «ارتداد» محکوم شد و سپس در حیاط زندان مشهد به دار آویخته شد و در خرابه ای در حومه شهر دفن گردید. و تا به امروز، این جریان ها و موج تهدید، سرکوب، تهدید و بازداشت ها به اشکال مختلف برای جامعه بزرگ مسیحیان ایرانی فارسی زبان و کلیسای انجیلی آن ادامه دارد.
شایان ذکر است که در حال حاضر حدود ۱۰۰ هزار مسیحی در زندان ها و مراکز بازداشت ایران زندگی می کنند.
همچنین، رهبران کلیساها تحت تهدید و فشار قرار دارند، چه خودشان و چه خانواده هایشان، که مجبور خواهند شد مراسم را ترک کنند یا کشور را ترک کنند، همه این ها علاوه بر فشارهایی است که بر فعالیت های کلیساهای خانگی وارد می شود. آن ها باید به صورت گروهی کوچک در خانه های خود پناه بگیرند و در آنجا عبادت کنند، اما دیدگاه امنیتی که به ویژه پس از سخنرانی علی خامنه ای در قم بود و گسترش شبکه کلیساهای خانگی را تهدیدی امنیتی می دانستند، شاید از آن روز تشدید شده و رفتار رسمی با کلیساهای خانگی و رسمی که جلسات آن ها را برگزار می کنند.
آیا بیشتر برخوردهای امنیتی و قضایی با افرادی رخ می دهد که به تازگی به مسیح گرویده اند؟
بله. در واقع، مسیحیان یا نئومسیحیان کسانی هستند که راه و راه رسیدن به خدا را با آگاهی، عقلانیت و اراده آزاد خود انتخاب می کنند، این اراده آزاد هدیه ای از خدا به انسان است، یا شاید پس از حق زندگی، این اولین حق انسانی است که پس از آفرینش به انسان داده شده است، طبق کتاب مقدس. و حتی خدا نیز در اراده آزاد انسان دخالت ندارد و خود انسان است که می تواند راه زندگی خود را انتخاب کند.
این نئو-مسیحیان نیز با این هدیه و حق انتخاب آزاد که خداوند به او داده است، از دین یا باورهای به ارث رسیده خانواده جدا شده اند و عیسی مسیح را الگوی زندگی خود قرار داده اند و واضح است که بسیاری از دولت های اسلامی می خواهند با اجرای قوانین اسلامی، این حق آزاد انسانی را جلوگیری کنند.
این موضوع همچنین به طور صریح در ماده ۱۸ منشور حقوق بشر بیان شده است که بیان می کند هر کس حق آزادی اندیشه، وجدان و دین را دارد و این حق آزادی تغییر دین یا باور و باور را تضمین می کند.
بر اساس گزارش ها، رفتار مأموران امنیتی با بازداشت شدگان اساساً مسئله «تفتیش عقاید» است و دستگاه دولتی ایران حتی به قوانین مکتوب خود احترام نمی گذارد و حقوق بشر را نقض می کند!
بر اساس گزارش های منتشر شده و دکتر احمد شهید، کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد، در جریان بازداشت غیرمسیحیان در ایران، اولین چیزی که افسران به آن اشاره می کنند باورها و ایمان مسیحی آن هاست و بلافاصله به صورت شفاهی یادآوری می کنند که آن ها «مرتد» هستند و طبق فقه و اصول اسلامی، مجازات اعدام برای ارتداد نیز در نظر گرفته می شود. این روش می تواند افکار و باورهای این افراد را تغییر دهد. (اگرچه رژیم ایران مدتی است که در اجرای حکم اعدام برای مسیحیان تازه مسلمان تردید دارد، اما تحت فشار بین المللی، در صدور آن تردید نمی کند.)
همچنین ماموران و نهادهای حكومتی ایران، وقتی بسیاری از ایمانداران در كلیساهای خانگی را بازداشت می كند بخاطر اینكه رنگ و مسئله دینی و مذهبی را از آن بگیرد شاهد بودیم كه برچسب و انگی سیاسی را به آنها زده كه امروز در بین جامعه ما به عناوین بسیار بدیهی و ساده ایی بر سر زبانهاست از قبیل : براندازی نرم، اقدام علیه امنیت ملی، تبلیغ علیه نظام، نشر اكاذیب، جاسوس صهیونیسم و … بخوبی می توان حدس زد با این عناوین در بازداشتگاه ها چگونه رفتاری با نوکیشان مسیحی خواهد شد. البته موضوع قتلی های زنجیره ای و قتل کشیشانی چون مهدی دیباج، هایک هوسپیان و ….، از دیگر موارد جفا بر کلیسا در ایران بوده است.
امروز مسیحیان زیادی هم هستند که با وجود آزادی مشروط همچنان پرونده های مفتوح دارند و همچنان در حالت بلاتکلیف بسر می برند اغلب اینها تهدید می شوند که اگر ادامه خبرهای مسیحی شدنشان و یا پرونده آنها بشود ممکن است که پرونده ی آنها دوباره به جریان بیافتد .
اما انچه که رشد نگران کننده تری داشته است محدودیت های و محاصره کلیساهای رسمی فارسی زبان بوده است در سال های اخیر گزارش های زیاد در مورد کلیساهای خانگی بود اما فشار بر کلیساهای رسمی نگران کننده تر بوده در این یکی دو سال اخیر از جمله آنها تعطیلی کلیساها و تلاش برای سلب مالکیت از املاک قانونی کلیساها بوده است . در اهواز کلیسا در آستانه ی کریسمس و هنگامی که آماده جشن میلاد مسیح می شدند با هجوم ماموران مواجه شد رهبران و کشیشان این کلیسا بازداشت شدند و بعد از مراحلی که برای دادگاه داشتند چندی پیش برای گذراندن حکم ی حبس احضار شدند .
نهاد اصلی که بازداشت مسیحیان را ترتیب می دهد، آیا نهادهای امنیتی و وزارت اطلاعات است یا قوه قضاییه؟
چه سپاه، چه وزارت اطلاعات، چه دستگاه قضایی. اما توجه كنید اصولا بازداشت شدگان هیچوقت نمی توانند تشخیص بدهند كه از سوی چه ارگان و یا سازمانی مورد بازخواست قرار گرفته اند چون گزارش شده وقتی مامورین به خانه های افراد می آیند، به گونه ای وارد خانه ها می شوند كه اگر شما بخواهید از آنان سوالی كنید و یا درخواست ارائه حكم و یا اینكه از سوی چه سازمانی مامور تفتیش و بازرسی خانه هستید، با بدترین اهانت ها و در پاره ای موارد با خشونت به افراد جواب می دهند و در بیشتر موارد هم افراد با لباس های شخصی هستند . هر وسیله شخصی فرد بازداشت شده را كه فكر می كنند می تواند به عنوان مدرك از آن استفاده كرد ضبط می كنند و با خود می برند، از دفتر تلفن گرفته تا آلبوم عكس های خانوادگی . و خانواده و نزدیكان بازداشت شدگان هم حتی اجازه ندارند كه بپرسند فرد بازداشت شده را به كجا خواهید برد .معمولا با توجه به اتهام، افراد هم تا هفته ها و شاید ماهها از محل نگهداری این افراد كسی اطلاع نخواهد داشت.
خبرهایی مبنی بر عدم اجازه حضور مسیحیان فارسی زبان در برخی کلیساها منتشر شده است، دلیل این نوع برخورد با کلیساهای ایرانی چه چیزی است؟
یكی از قوانین نقض حقوق بشری كه متاسفانه در بسیاری از كشورهای اسلامی حاكم است، عدم اجازه ساخت كلیسا در آن كشورها برای پیروان مسیحی است . در ایران هم پس از پیروزی انقلاب اسلامی با فتوای بنیانگذار جمهوری اسلامی ساخت هرگونه كلیسا ممنوع اعلام شده است و تمام کلیساهای موجود، همه از قدیم بوده اند.
در ایران امروز، ما كلیسای ساختمانی كه با عنوان كلیسای ایرانیان مسیحی فارسی زبان نامگذاری شده باشد نداریم، بلکه تمامی کلیساهای موجود، برای مسیحی زادگانی چون ارامنه، آسوریان، کلدانی ها و امثالهم هستند، و نه فارسی زبان هایی که مسیحی زاده نبوده اند.
بعنوان مثال بسته شدن یکی از قدیمی ترین و بزرگترین کلیساهای جماعت ربانی واقع در خیابان تخت جمشید تهران(طالقانی) و بازداشت کشیش”روبرت آسوریان” رهبر گروه الهیات مسیحی آن کلیسا و ده تن از خادمان و حاضران در کلیسا، از نمونه های جفا بر مسیحیان فارسی زبان است.
امروز وضعیت نو مسیحیان ایرانی به مثابه مسیحیان اولیه در امپراطوری رم شباهت دارد و كلیسای ایران امروز به شكل كلیساهای خانگی به رشد خود ادامه می دهد و بدور از هرگونه جنجالهای سیاسی به عبادت و پرستش خواهند پرداخت.
بر اساس گزارش ها، دولت اکنون آن قدر نگران این موضوع است که توقف رشد «کلیساهای خانگی» را یکی از اهداف اصلی خود قرار داده است و رئیس جمهور احمدی نژاد در سخنرانی به گروهی از مقامات گفت که جوانه های مسیحی را نابود خواهد کرد و گفت: «من مسیحیت را در ایران متوقف خواهم کرد.»
این وضعیت در دوران روحانی ادامه یافته و در دو سال گذشته، ده ها مسیحی تازه مسلمان در تهران، کرج، شیراز، رودهن و شهرهای دیگر بازداشت شده اند.
فکر می کنید این رویارویی ها تا چه مدت ادامه خواهند داشت؟
برای گسترش کلام خدا، مسیحیان ایرانی فارسی زبان در پی کسب حقوق بشر، هویت، به رسمیت شناختن جامعه بزرگ مسیحیان فارسی زبان توسط دولت، اشتغال بدون توجه به باورهای دینی، ازدواج مسیحیان، آموزش مسیحی، آزادی عبادت، تأسیس کلیسای ایرانی فارسی زبان در کشور و داشتن نمایندگان جامعه مسیحی فارسی زبان در پارلمان ایران و غیره هستند.
البته، برای رسیدن به این آرمان ها، واضح است که کلیسا باید دعا کند که خداوند شرایط لازم را برای آن زمان فراهم کند. و به نظر من، برای رسیدن به این اهداف، آرمان ها و هویت کلیسای ایران، ما مؤمنان باید بهای سنگینی بپردازیم. زیرا تا زمانی که مؤمنان مسیحی در یک جامعه وجود داشته باشند، آزار و اذیت نیز در کنار آن وجود خواهد داشت. کلام خدا می گوید که با گذشت زمان، آزار و اذیت کلیسا بیشتر و بیشتر خواهد شد.
و در بخش دیگری از انجیل که می خوانیم، زمانی خواهد آمد که مردم مسیحیان را آزار و حتی قتل عام خواهند کرد و فکر می کنند که به خدا خدمت کرده اند.
آیا تلاش هایی از سوی مجامع بین المللی برای آزادی مسیحیان بازداشت شده در ایران صورت گرفته است؟
خوشبختانه، به لطف وجود اینترنت و عصر اطلاعات، تمام اخبار جهان به طور چشمگیر توسط فعالان حقوق بشر یا شبکه های خبری معتبر به زبان های مختلف ترجمه و منتشر می شود. و همه ما از حقوق بشر و نقض های آن توسط جمهوری اسلامی آگاهیم.
تا کنون افراد زیادی در ایران تحت عنوان «مرتدان» کشته و بازداشت شده اند و در برخی موارد حتی در این زمینه حکم اعدام صادر شده است که همواره توسط مقامات حقوق بشری به شدت مورد اعتراض و توسط دولت ایران محکوم شده است.
همچنین دهها مسیحی زندانی که مورد شکنجه و تحقیر و بازداشت و حبس قرار گرفته و از حقوق اجتماعی محروم شده اند.
در خصوص آزار و اذیت مسیحیان در ایران ، یك موسسه مسیحی كه اخبار و گزارش های مربوط به امور مسیحیان را درسطح بین المللی منتشر می کند. ایران را از نظر آزار مسیحیان در جهان در” رتبه سوم” قرارداده و کمیسیون آزادی بین المللی ادیان ، که نهادی است مستقر در آمریکا، جمهوری اسلامی را از جمله کشورهایی معرفی کرده که “باعث نگرانی ویژه” شده اند.
در این زمینه نیز در سال جاری اتحادیه اروپا به مراتب نگرانی خودش را در مورد نقض آشكار حقوق بشر و بخصوص در مورد گروههای دینی اعلام داشته و همچنین در گزارشی كه از سوی وزارت خارجه امریكا منتشر شد در آنجا هم وضع آزادی های مذهبی را به مراتب بدتر از سالهای گذشته اعلام كرده و به این مسئله اشاره می كند كه جمهوری اسلامی فضایی تهدید كننده برای گروههای دینی غیر شیعی ،مسیحیان فارسی زبان و بهائیان ایجاد كرده است.
امروز بر طبق آمارهای غیر رسمی هزاران مسیحی فارسی زبان در قالب كلیساهای خانگی در سراسر كشور وجود دارند كه بسیاری از آنان بدلیل اختناق موجود از بیان ابراز ایمان خود به مسیحیت خودداری می كنند و بیش از ۱۵۰ كلیسای فارسی زبان در سراسر دنیا در حال خدمت بین مسیحیان فارسی زبان است.
من همین جا از مجامع جهانی، مراکز آکادمیک، نهادهای حقوق بشری و همچنین افکار عمومی در غرب می خواهم که نسبت به موضوع حقوق بشر در ایران و به ویژه مسیحیان بازداشتی حساسیت و نگاهی انسانی داشته باشند و نگذارند آئها فراموش شوند.
توجه به تصویب لایحه جدید مجازات اسلامی، وضعیت ادیان دیگر در ایران و به ویژه مسیحیان را چطور می بینید؟ همچنین تاثیر این لایحه بر اصل آزادی بیان و عقیده چگونه است؟
قبل از پاسخ به این سؤال، باید این پرسش را مطرح کنیم: چه ضرورت جمهوری اسلامی برای قانونی کردن مجازات اعدام برای کسانی که به دین یا عقیده ای دیگر از ادیان دیگر گرویده اند، وجود داشت؟
تصویب قانون جزای اسلامی توسط نمایندگان پارلمان به طور کلی می تواند پیامدهای جدی برای مسیحیان فارسی زبان و بهائیان ساکن ایران داشته باشد و بخشی از این لایحه، ماده ۲۲۵ قانون جزای اسلامی، به این واقعیت اشاره دارد که مسلمانانی که به ادیان دیگر گرویده اند، با مجازات اعدام مواجه خواهند شد.
بسیاری از رهبران کلیسای خانگی معتقدند که این نوع سخت گیری مسیحیان را در ایمان قوی تر خواهد کرد و این آزمونی برای ایمان است و این فشارها در واقع نتیجه معکوس خواهد داشت، زیرا هیچ چیز نمی تواند روند رو به رشد مسیحیت در ایران را متوقف کند.
امروز دولت به دلیل ترس از گسترش گرایش های غیر اسلامی در جامعه این قانون را تصویب کرده و در عمل می بیند که دولت با شعار عدالت اسلامی و شفقت به مدت ۳۰ سال نتوانسته نیازهای مردم را برآورده کند.
اگر این قانون سرانجام توسط شورای نگهبان تصویب و سپس به قانون تبدیل شود، نقض جدی آزادی دین و عقیده، همچنین نقض ماده ۱۸ میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی (ICCPR) و نقض تعهدات جمهوری اسلامی نسبت به کنوانسیون های بین المللی حقوق بشر خواهد بود.
