فقدان بخشهای وسیعی از داستانها و تاریخنگاریِ جنگ تا مدتها بعد از پایان یک جنگ بیش از آنکه استثناء باشد قاعدهی معمول است. طرفین درگیر جنگ معمولاً روایتها را به شدت در کنترل خود داشتهاند. حتی وقتی قدرت کشورها بر این روایتها و تاریخنویسیها شروع به کاهش میکند عناصر دیگری ظهور روایتهای جایگزین و تکثرگرایانهای را که پیش از این غایب بودهاند با مانع مواجه میکند؛ عناصری همچون آسیب روانی، شرم، احساس گناه، انتظار عبور از جنگ و بازسازی آنچه تخریب شده و همچنین احساسات وطندوستانه و ملیگرایانه. کمتر کسی است که زندگیاش از جنگ ایران و عراق بهعنوان یکی از طولانیترین و خونبارترین جنگهای میانکشوری در قرن بیستم متأثر نشده باشد.
