اکنون که جنگ آمریکا و اسرائیل علیه جمهوری اسلامی وارد ششمین روز خود شده است (۶ مارچ ۲۰۲۶)، شمار کشته شدگان در ایران به حدود ۹۰۰ تا ۱۲۰۰ نفر رسیده است (طبق گزارش هلال احمر و هرانا رژیم، حدود ۱۰۹۷ غیرنظامی کشته شده اند).
از جمله کودکان در حملات به مناطق مسکونی و مکاتب).اما این رقم – حتی با بالاترین برآوردها – بسیار کمتر از تعداد کشته هایی است که خود جمهوری اسلامی در جریان اعتراضات داخلی ژانویه ۲۰۲۶ (قیام زمستان سرخ) به جا گذاشت:
هرانا: در گزارش «زمستان سرخ» (۵۰ روز اول اعتراضات، از ۲۷ دسامبر تا ۱۵ فوریه ۲۰۲۶)، ۷۰۰۷ مرگ تأیید شده ثبت شده است (۶۴۸۸ معترض، ۲۳۶ کودک جداگانه، ۷۶ معترض غیرنظامی، ۲۰۷ نیروهای دولتی). بیش از ۱۱,۷۴۴ مرگ دیگر تحت بررسی قرار دارند (در صورت تأیید، این رقم به بیش از ۲۳,۰۰۰ خواهد رسید). علاوه بر این، ۵۳,۷۷۷ نفر بازداشت و هزاران نفر زخمی شدند.
حقوق بشر ایران (IHR): تا اواسط ژانویه حداقل ۳۴۲۸ معترض کشته شده اند و اوج قتل ها در ۸ تا ۱۲ ژانویه بوده است (حداقل ۳۳۷۹ کشته تنها در ۵ روز).
برآوردهای دیگر (گاردین، تایم، منابع پزشکی داخلی): بین ۳۰٬۰۰۰ تا ۳۶٬۵۰۰ نفر کشته شده اند که این بزرگ ترین قتل عام در تاریخ معاصر ایران و یکی از مرگبارترین سرکوب های دولتی در جهان است.
آمار رسمی رژیم: تنها ۳۱۱۷ کشته (با نام های ۲۹۸۶ نفر منتشر شده)، که حقوق بشر آن را بسیار پایین و برای حفظ محرمانگی می داند.
در جریان اعتراضات ژانویه، رژیم هزاران نفر را کشت تا صدای مردم را با شلیک مستقیم به سر، قطع اینترنت، حمله به بیمارستان ها و سرکوب خونین خاموش کند. اکنون، در یک جنگ خارجی (که رژیم با سیاست های مقابله ای و ایدئولوژیک خود خواستار آن بود)، مردم بهای آن را می پردازند – اما تلفات هنوز به سطح کشتارهای داخلی رژیم نرسیده است!
این واقعیت تلخ نشان می دهد: جمهوری اسلامی قاتل اصلی مردم ایران است، نه دشمن خارجی. در خیابان های خود ایران، بیش از ۷۰۰۰ نفر را دست خالی کشت تا قدرت حفظ شود. اکنون مردم زیر بمباران، جابجایی، قیمت های بالا و کمبودها رنج می برند – اما مقصر اصلی رژیمی است که کشور را تا به امروز رسانده است.
مردم ایران نه جنگ می خواهند و نه سرکوب داخلی. آینده متعلق به آن مردم است – بدون این رژیم خون خوار که بیش از هر دشمن دیگری فرزندان خود را کشته است.
