نه به تبعیض
افکار مردسالارانه تنها با تغییر قوانین مردسالارانه از جامعه ما رخت نخواهد بست. به همین جهت گسترش و تلفیق مبارزه زنان ایران علیه تبعیض جنسی علیه زنان، در زمینه های قانونی و فرهنگی از ضرورت های مهم راهکارهای مبارزاتی جنش زنان به شمار می رود. مبارزه علیه قوانین ضد زن که در جمهوری اسلامی نیز تشدید شده اند و در رخدادهای اخیر شاهد آن بوده ایم، باید با مبارزه علیه سنت ها و دیدگاه های عقب مانده در میان زنان و مردان تلفیق گشته و تغییر این سنت ها و دگرگونی در افکار عمومی را هدف خویش قرار دهد. چه بسا برای جلوگیری از اعمال بعضی از خشونت ها علیه زنان مثل ختنه زنان – که قانون در باره آن سکوت کرده و دولت نیز تاکنون اقدامی برای جلوگیری از آن انجام نداده است، و همچنان بعنوان یک سنت ضد زن در جنوب و غرب ایران جاری است – بیش از هر چیز کار فرهنگی و توضیحی ضروری باشد.
گرچه تشدید سرکوب در ایران و تهدید و سرکوب و دستگیری و زندانی کردن فعالین جنبش زنان در طول سال های اخیر، شرایط مبارزه برای زنان ما برای احقاق حقوق برحق خویش را بیش از پیش دشوار کرده است، اما زنان مبارز ایران در طول سال گذشته نیز بار دیگر نشان دادند که در ادامۀ مبارزات خویش حتی در بدترین شرایط، لحظه ای درنگ و تردید به خود راه نمی دهند. آنان با شجاعتی کم نظیر شعلۀ مبارزه برای حقوق برابر خویش و علیه تبعیض جنسی را روشن نگه داشته و با درآمیختن این مبارزه با مبارزه علیه استبداد مذهبی که در اعتراض علیه سرکوب، زندان و شکنجه و کشتار فرزندانشان تبلور می یابد، می روند تا به پیروزی های جدیدی در رسیدن به خواست های خویش دست یابند. مهاجرت های ناخواسته بسیاری از فعالین زن به خارج از کشور، گرچه دوری از حوزه های فعالیت این زنان در ایران را به دنبال داشته است، اما این امر علیرغم ایجاد خلائی عظیم در جنبش زنان ایران در کوتاه مدت، نتوانسته است این صدای حق طلبانه را خاموش کند.
