بهشت اجباری

 

بدون شرح 

طرح: الهام عطایی‌آذر   

 

حقوق زنان در ایران

 اصطلاح «حقوق زنان در ایران» به مجموعه‌ ای از حقوق اجتماعی، سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و مدنی زنان در جامعه اطلاق می‌شود که هدف آن تأمین برابری و عدالت جنسیتی و رفع تبعیض‌ ها و محدودیت‌های موجود علیه زنان است. این حقوق شامل مسائلی نظیر حق تحصیل، حق کار، حق مشارکت سیاسی، حق انتخاب پوشش، حقوق خانواده و حق امنیت فردی می‌شود.

در ایران، وضعیت حقوق زنان به‌ طور تاریخی با تغییرات و تحولات قابل توجهی همراه بوده است. با وقوع انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۷، تغییرات عمیقی در ساختارهای حقوقی و قانونی کشور ایجاد شد که مستقیماً بر حقوق و جایگاه زنان تأثیر گذاشت. پس از انقلاب، حقوق زنان در چارچوب قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران مورد توجه قرار گرفت و به‌ عنوان یکی از اصول اساسی قانون اساسی مطرح شد. این قانون ضمن تأکید بر نقش زنان به عنوان مادران و اعضای مؤثر خانواده، بر حقوق برابر آنها در زمینه‌ های مختلف اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و فرهنگی نیز تأکید دارد.

قلب های وطن

 

قلب های وطن

 «وطن، یعنی همان خاکی که این روزها زیر قدم های لرزان ترس و قدم های استوار اعتراض، بی صدا رنج می برد. ایران من، این بار سقف خانه های شما از باران خیس نیست، بلکه از ترس موشک و بمباران است. یک قلمرو چقدر می تواند به اضطراب کمک کند؟ یک روز در جبهه های جنگ و یک روز در خیابان ها که نام هایشان با فریاد حقیقت می لرزید.

ما نسلی بودیم که می دید و نمی شنید، اما اکنون در وسط میدان ایستاده ایم، در یک طرف سایه سیاه جنگ که نفس صلح را قطع کرده، و در طرف دیگر، نفرتی که سال هاست تلاش می کند راه را به سوی آزادی و فردا هموار کند. برای ما، وطن دیگر فقط یک واژه نیست، بلکه زخمی بر بدن ماست و نوری که در انتهای این تونل تاریک به دنبالش هستیم.

ایران، بمان و دوباره سبز باش، حتی اگر امروز، رنگ خاکستری آوار و قرمزی خون چشمان ما را ابری کند.»

روشنگری‌دینی در کُمای بلاتکلیفی

 

سروش نماینده ناسازه‌ یا تناقض‌های نواندیشی‌دینی در تاریخ اندیشه‌ورزی در ایران معاصر است. او سکولاری شرمگین، مومنی در تناقض، نوستیزی با نقاب مدرنیزمِ بومی‌گرا و سنت‌گرایی غرق در امبی‌ولنسی یا بلاتکلیفی است. این خصایص از ویژگی‌های روشنگری دینی در ایران معاصر است.

نگاهی به نواندیشی دینی در تاریخ معاصر از عصر مشروطیت تا پس از تاسیس حکومت دینی در کشور نشان از این دارد که زهدان اندیشه دینی تاب جنینِ نوزایی یا نوآفرینیِ دینی را نداشته و این جنین همواره یا ساقط شده یا با تولدی ناقص به دنیای زیست فکری وارد شده است.  اختلاط مفاهیم دینی و سنتی با مفاهیم، نمادها و نهادهای مدرن در دنیای پس از مدرنیزم چنان ناشیانه، سودخواهانه و محافظه‌کارانه دخل و تصرف شده است که صاحبان این نظرات و شبه‌نظریه‌های نواندیشی دینی دستاوردی جز بازتولید فقاهت سنتی و اورینتالیزم افراطی نداشته‌اند.

 

رویای داشتن خانه در ایران

همایون معمار

اوایل سال ۲۰۰۵، پس از تقریباً پانزده سال کار، پس اندازم را در بانک ماسکان گذاشتم تا بتوانم یک سال بعد با وام ۱۰ میلیون تومان برای خودم خانه بخرم. در آن زمان، من یک آپارتمان ۹۰ متر مربعی در شمال مجیدیه با وام پنج میلیون تومان اجاره کرده بودم.

هنر اعتراضی

 

هنر اعتراضی - هر شب ستاره‌ای به زمین می‌کشند و باز  این آسمان غم زده، غرقِ ستاره‌هاست...

طرح: اسلان آقابابایی   

بیایید به دستاوردهای جامعه مان ایمان داشته باشیم

 

امسال پاییز، همان طور که هر سال معمول است، به ایران رفتم تا مراسمی برای عدالت به مناسبت ۲۷مین سالگرد قتل سیاسی-دولتی مادر و پدرم، پروانه و داریوش فروهر، برگزار کنم.

رویدادهای تابستان نیز سایه سنگینی بر سفر انداخت: حمله نظامی به ایران، سیاست های فاجعه بار رژیمی که باعث حمله شد و

راست افراطی در حقوق بین الملل و اروپا نوشته دکتر ناتالی آلکیویادو

 

 دکتر ناتالی آلکیویادو

حقوق! / ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۰

• 

• 

در جدیدترین بخش نشریه جدید ما برای حقوق! دکتر ناتالی آلکیویادو درباره کتاب خود با عنوان «راست افراطی در حقوق بین الملل و اروپا» (راتلج ۲۰۱۹) صحبت می کند.

فرضیه کلی

سرکوب سازمان یافته قیام مردمی در ایران

 

سرکوب سازمان یافته قیام مردمی در ایران

یک مطالعه پژوهشی درباره ابعاد سیاسی، امنیتی، حقوقی و راه حل های آینده

چکیده: پس از موج جدیدی از اعتراضات و قیام های مردمی در ایران، رژیم جمهوری اسلامی بار دیگر به الگوی تثبیت شده سرکوب متوسل شده است. این مقاله با رویکرد پژوهشی، ریشه های اجتماعی و سیاسی قیام، سازوکارهای سرکوب، پیامدهای انسانی و اجتماعی آن را تحلیل می کند و در نهایت راه حل های عملی در سطوح داخلی و بین المللی ارائه می دهد. یافته ها نشان می دهد که سرکوب واکنشی موقتی نیست، بلکه بخشی از یک استراتژی ساختاری برای حفظ قدرت است، استراتژی ای که نه تنها بحران مشروعیت را در بلندمدت حل نمی کند، بلکه آن را عمیق تر می سازد.

علی خامنه ای و نابودی ایران