سال هاست که مردم ایران راه های مختلفی را امتحان کرده اند؛
اعتراض مسالمت آمیز، مطالبات مدنی، صندوق های رأی، کمپین های اجتماعی، حتی سکوت.
پاسخ چه بود؟
سرکوب، بازداشت، گلوله ها، محدودیت ها و محاصره های سیاسی.
در چنین وضعیتی، طبیعی است که سوال زیر را بپرسید:
اگر ساختار سیاسی از درون اصلاح نشود، اگر هر صدای اعتراض به عنوان امنیت تلقی شود، اگر مکانیزم پاسخگویی واقعی وجود نداشته باشد — چه چیزی باقی می ماند؟
واقعیت تلخ این است که در تاریخ مدرن، برخی رژیم های اقتدارگرا تنها زمانی فروپاشیده اند که فشار خارجی به سطح تعیین کننده رسیده باشد. در برخی کشورها، انزوای کامل بین المللی، تحریم های فلج کننده یا حتی مداخله خارجی بخشی از روند پایان دادن به دیکتاتوری بود.
نمونه هایی مانند:
